Aktualnie na stronie:
5 gości
|
|
| Promocja książki • 23-03-2009 |
RADIO LUBLIN
oraz
STOWARZYSZENIE FESTIWAL BRUNONA SCHULZA
zapraszają na promocję książki
„Bruno Schulz: Wiosna. 12 przekładów”
pod redakcją Wiery Meniok
Spotkanie odbędzie się w czwartek 26 marca 2009 r. o godz. 18.00 w Studio im. Zbigniewa Stepka w Radio Lublin,
ul. Obrońców Pokoju 2.
Wstęp wolny.
Gośćmi spotkania będą m.in.
dr Wiera Meniok, redaktor tomu,
dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Brunona Schulza w Drohobyczu,
kierownik Polonistycznego Centrum Naukowo-Informacyjnego Uniwersytetu w Drohobyczu
oraz Bohdan Zadura, współprowadzący warsztaty translatorskie w Drohobyczu, redaktor naczelny miesięcznika „Twórczość".
Spotkanie poprowadzi red. Grażyna Lutosławska.
Fragmenty prozy będą czytać w różnych językach: Wiera Meniok (po ukraińsku i hiszpańsku), Paweł Szarzyński (po czesku), Michał Nagy (po węgiersku i fińsku).
Literatura powszechna jest możliwa dzięki istnieniu tłumaczy, dzieło literackie może przekroczyć własny krąg językowy i wejść do obiegu globalnego dzięki tłumaczowi. Tłumacz jest Drugim Autorem, osobą, poprzez którą literatura danego języka staje się czytelna dla Innych, może stać się wartością uniwersalną, transkulturową, „własną" - taka myśl przyświecała pomysłowi warsztatów translatorskich, jakie odbyły się podczas III Międzynarodowego Festiwalu Brunona Schulza w Drohobyczu na Ukrainie (w maju 2008 roku). Przygotowanie przez kilkunastu tłumaczy przekładu tego samego fragmentu prozy Schulza (z opowiadania „Wiosna") stało się pretekstem do dyskusji na temat, czy możliwy jest jeden, „idealny" przekład utworu literackiego, jak osoba tłumacza odciska swe piętno na przekładzie, a w konsekwencji - na rozumieniu i percepcji danego autora w kraju innego języka? Jaki jest stosunek tłumaczy do „swoich" autorów, jaka jest geneza zainteresowań taką a nie inną twórczością? Książka jest pokłosiem tego eksperymentu o tyle dodatkowo specyficznego, że dotyczył on prozy tak wyjątkowej jak Brunona Schulza.
Autorami zamieszczonych w książce przekładów są: Uri Orlev (hebrajski), Henryk Siewierskich (portugalski), Doreen Daume (niemiecki), Judyta Preis, Jorgen Hermann Monrad (duński), Lorenzo Pompeo (włoski), Gabor Korner (węgierski), Xavier Farre (hiszpański), Petra Zavrelova (czeski), Veikko Suvanto (fiński) – a na ukraiński: Wiera Meniok, Andrij Pawłyszyn i Andrij Bondar. Przekłady poprzedzają wprowadzenia moderatorów seminarium translatorskiego - Marii Hablewicz (Lwów) i Bohdana Zadury.
„Materiały tego wydawnictwa mają charakter międzynarodowego eksperymentu literacko-translatorskiego służącego rozszerzeniu recepcji twórczości Brunona Schulza na świecie i budującego perspektywę powstawania nowych współczesnych przekładów jego dzieła, wspólnej przestrzeni dialogu jego tłumaczy."
„W tomie tym znajdują się tłumaczenia zawodowych tłumaczy, jak Uri Orlev, Henryk Siewierski czy Lorenzo Pompeo, i tłumaczenia badaczy i miłośników Schulza, dla których udział w projekcie był specjalną misją i wyzwaniem, jak jest to np. w przypadku Petry Zavrelovej lub Veikko Suvanto. Mają w nim miejsce tłumaczenia na języki mniej popularne na językowej mapie świata, jak duński, fiński, czeski, węgierski czy portugalski, i bardziej popularne, jak, powiedzmy, niemiecki (publikowane jest tłumaczenie Doreen Daume z Austrii, która zrobiła nowy przekład tekstów Schulza po upływie czterdziestu lat od poprzedniego niemieckiego tłumaczenia), hiszpański czy włoski. Nie ma natomiast w książce tłumaczeń na angielski i francuski, co jest wynika z tego, że – co wydawać się może wręcz paradoksalne – od wielu lat nie pojawiły się nowe tłumaczenia Schulza na te języki, a w języku francuskim on do tej pory nie znalazł swego „indywidualnego” tłumacza (francuskie tłumaczenie Sklepów i Sanatorium sprzed około czterdziestu lat i kilka razy wznawiane, ma charakter zbiorowy)". (ze wstępu autorstwa Wiery Meniok)
„Kiedy Maria Hablewicz mówiła, że Bóg wybrał Schulza, by przemawiać jego ustami, tak jak wcześniej wybrał Szekspira, to mile łechtało to moją narodową próżność, skoro Schulz był polskim pisarzem, i było dla mnie do zaakceptowania jako figura retoryczna, wyrażająca najwyższe uznanie dla pisarstwa autora "Sklepów cynamonowych"; sam przecież posługiwałem się określeniem "jeśli jest niebo dla stylistów, to taki a taki pisarz na pewno tam trafi". Tu jednak chodziło o coś więcej. Komentarz Marii Hablewicz nie pozostawiał złudzeń: to zdanie należało rozumieć dosłownie. Bóg przemawiał ustami Schulza, tak samo jak przemawiał ustami Szekspira; Szekspira kiedyś traktowała jako jednego z pisarzy, kiedy jednak zaczęła tłumaczyć jego sonety, zrozumiała, że to nie jest jeden z wielu poetów czy dramaturgów, ale jeden z niewielu proroków. Ona sama jest głęboko religijna i o tym, że Schulz był boskim medium, jest całkowicie przekonana. Z tego wynikały daleko idące konsekwencje: u Schulza nie ma żadnego przypadkowego słowa. Przyznać trzeba, że wynikały logicznie, w końcu kto jak kto, ale Bóg wie, co dyktuje. A jednak budziło to mój opór – nie mając do Schulza bałwochwalczego – tutaj to słowo jest chyba na miejscu? – stosunku, potrafiłbym wskazać nawet w tym fragmencie Wiosny, którego różne wersje ukraińskie były punktem wyjścia seminarium, miejsca jakby wątpliwe, słowa co do swej bezbłędności jakby podejrzane, zdania w swej składniowej i gramatycznej strukturze jakby lekko rozchwiane, proszące się czasami – o zgrozo! – o jakiś niewielki retusz.
Zapewne drugi autor ma szansę dokonania takiej operacji. Choć to zawsze ryzykowna decyzja." (z tekstu Bohdana Zadury).
Wydawcy książki: Polonistyczne Centrum Naukowo-Informacyjne Uniwersytetu w Drohobyczu & Stowarzyszenie Festiwal Brunona Schulza w Lublinie.
Publikacja zrealizowana ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
grj |
|
| autor: ola | skomentuj (1) | drukuj |
| |
BRUNO SCHULZ
(1892-1942)
ŻYCIE I TWÓRCZOŚĆ
|
)
)
)
)
)
)